Vroni Stuyt - Broers

Vroni Stuyt - Broers    97 jaar 

vroni stuytVroni was een lieve, sterke vrouw, die van kinds af aan had geleerd aan te pakken en niet te zeuren. Zij en haar man Arie kregen vier dochters en twee zoons. Hun huis was een zoete inval. Vroni hield van de gezelligheid om haar heen en had altijd wat om handen. Was ze niet aan het werk in huis, dan op de tuin en anders zat ze te handwerken. Een vrouwenhand en een paardentand staan nooit stil, zoals haar dochter in een gedicht memoreerde.

Vroni en haar man groeiden mee met de tijd, hielden de waarden van geloof, hoop en liefde hoog, maar begrepen ook dat de nieuwe tijd nieuwe ontwikkelingen met zich meebracht.Het sterven van Arie bracht grote verandering in Vroni’s leven, maar ze liet zich er niet door uit het veld slaan. Een jaar na het overlijden van Arie moest zij ook nog een kind verliezen, Kees. Weer was zij sterk.
Ondanks haar grote verdriet hield zij zich flink. Ze pakte de gebroken draad van het leven weer op, zelfstandig en zelfredzaam.

De kinderen en de verzorgsters van de Rustenburcht wilde zij niet tot last zijn. Sterk betrokken bleef ze bij haar kinderen en kleinkinderen; ze leefde met hen mee.
Door het geloof, bidden en het naar de vieringen in de kerk gaan, stond zij geïnspireerd in het leven, ontmoette dorps- en geloofsgenoten en dronk samen koffie, altijd vergezeld door haar kinderen.

De laatste weken voelde ze zelf goed aan dat ze haar leven mocht gaan afronden. Op 12 december, nadat ze gewacht had op nog één dochter, heeft ze de laatste draad van de levensklos afgewikkeld. Een sterke vrouw die met een open vizier in het leven stond en zo ook gestorven is.

Nel Vlaar - Smit

Moeder Vlaar    95 jaar

vlaarDoor de kreukels in haar huid ; Begon het licht te schijnen; Die de kracht in haar lijf ; Steeds verder liet verdwijnen; De laatste dans op aarde ; Terug naar waar het eens begon; Haar leven is geleefd;  De cirkel is nu rond.

Niet janken, tranen bewaar je maar voor later”. Deze uitspraak van moeder Vlaar benoemden de kinderen in de herinneringsviering van 12 december. Moeder Vlaar werd als derde in een gezin van tien kinderen geboren. Op haar twaalfde moest ze al helpen in het grote gezin van een weduwe. Op haar negentiende trouwde ze met Piet Vlaar. Ze kregen dertien kinderen. Moeder Vlaar stond er veelal alleen voor. Toch breide ze voor alle kinderen warme truien en sokken. Toen ze wat meer tijd voor zichzelf kreeg klaverjaste ze graag en was trouwe supportster van haar kinderen en kleinkinderen. Tot op hoge leeftijd was ze actief bij de gymvereniging, fietste ze haar rondje Mijzen. Zelfs tot haar 94ste zwom ze haar wekelijkse rondje in het zwembad.

Moeder Vlaar ging ook verscheidene keren op vakantie, onder andere naar Australië, naar haar dochter Lia en schoonzoon Joop. Maar eind 2017 brandde haar kaarsje langzaam op. Ze wachtte nog op Lia en toen die bij haar was is ze rustig ingeslapen. In de herinneringsviering hebben de kinderen en kleinkinderen fijne herinneringen opgehaald. Een kleinzoon zong voor haar en begeleidde zichzelf op de gitaar. De volgende dag was de uitvaart, gevolgd door een kleine plechtigheid in het crematorium. Toen moesten de kinderen, haar 26 kleinkinderen en haar 44 achterkleinkinderen haar echt loslaten. Samen zullen zij de herinneringen aan hun moeder en oma levend houden.

 

Rob Lengers

Rob Lengers   73 jaar

lengersOp 2 december is Rob rustig ingeslapen na de ziekenzegen te hebben ontvangen. “Ik reken het goed”, zoals Rob zelf zei.

Rob wilde vroeger pottenbakker worden, maar omdat daar geen droog brood in te verdienen viel, werd hij banketbakker. Hij was heel creatief, wat zijn ogen zagen maakten zijn handen. Hij gaf workshops marsepein-maken, was actief voor scholen en voor de carnavalsvereniging en iedereen heeft wel zijn tompoezen geproefd. Hij heeft veel betekend voor de kerk- en dorpsgemeenschap. Rob was een geboren kunstenaar, een verzamelaar, een reislustige levensgenieter, maar vooral een mensenmens.

Toen hij in 2006 hoorde dat hij kanker had was zijn devies “blijven genieten”. Elke dag weer probeerde hij er iets goeds van te maken. Hij ging iconen schilderen, waarvan er tijdens de herinneringsviering een op het altaar stond. Met Mieke maakte hij mooie camperreizen. Rob nam ook alle tijd om zijn kleinkinderen van alles te leren.

Tijdens de avondwake luisterden we naar “De gouden draden blijven”. Het huwelijk van Rob en Mieke mocht bijna 50 jaar duren, bijna een gouden paar. Samen kregen zij drie zonen: Sjoerd, Tjebbo en Jorrit. Gouden momenten van geluk, gouden draden van verbondenheid die nooit verbroken zijn. Met de acht kleinkinderen er bij, zijn de draden vermenigvuldigd. Gouden draden zijn het, die niemand door kan knippen.

Het aardse werk van Rob is hier gedaan. Je zou kunnen zeggen: “zijn draden zijn afgekant”. Maar ze zullen nooit verbreken en zijn gezin altijd met elkaar blijven verbinden. Zo zal Rob altijd aanwezig zijn. Met Mieke en de kinderen heeft hij naar het crematorium zijn laatste reis gemaakt in zijn geliefde camper.

Een mooi mens is van ons heen gegaan.

 

 

 

Jan Schuitemaker

Jan Schuitemaker  94 jaar

schuitemakerOp 25 november is de heer Jan Schuitemaker overleden. Boven de rouwkaart stonden de passende woorden:

Zijn handen hebben voor ons gewerkt, Zijn hart heeft voor ons geklopt,

Zijn ogen hebben ons tot het laatst gezocht, Hij heeft zijn taak volbracht, Hij rust in vrede.”

Vader Jan was een harde werker. Zijn hart klopte voor moeder Marie en voor hun gezin. Hij was voor alle kinderen, ook de aangetrouwde, een echte vader. Altijd was hij behulpzaam, in het verenigingsleven, in ‘De Rustenburcht’ (zowel in het huis als in de tuin) en op het kerkhof. Daar zorgde hij jarenlang dat alles er netjes uitzag. Jan heeft een arbeidzaam, druk leven gehad.

Maar in ieder leven komt een moment van loslaten. Vader Jan moest te veel loslaten, te veel inleveren na jarenlang fit en gezond te zijn geweest. De oude boom was moe en oud geworden, lazen we in de herinneringsviering. Hoe toepasselijk voor hem. Maar uit de boom groeiden jonge scheuten en zo weer nieuwe bomen en nakomelingen: de kinderen, klein- en achterkleinkinderen.

Een lieve man, vader en opa is heengegaan. Hij heeft iedereen veel liefde gegeven. Zijn liefde wordt weer doorgegeven. Jan is nu weer samen met moeder Marie in het hemelhuis. Daar geloofde hij in en vertrouwde hij op. Dat hij mag rusten in vrede.

 

 

 

 

Jan Schilder

Jan Schilder  92 jaar

schilder 817

Als middelste uit een gezin van zeven kinderen, groeide onze vader op in Hoogwoud. Na de lagere school werd hij boerenknecht bij zijn vader en later, vijftien jaar oud, bij een buurman, en een boer in Westwoud. Toen hij achttien jaar was kreeg hij een oproep voor de arbeidsdienst van de Duitsers. Hij moest zich melden in Roggel in Limburg en ging daar met de trein naar toe. Bij het station in Roermond werden ze opgehaald door een Duitse legerwagen en naar het kamp gebracht. Hij ontmoette daar iemand die samen met hem wilde vluchten. Ze bedachten daarvoor een plan en dat lukte. Zij kwamen terecht bij de familie Dorssers. Daar leerde hij Wies kennen, niet wetende dat het later eens zijn vrouw zou worden. Het contact met de familie is altijd gebleven.

Na de oorlog leerde vader onze moeder Alie Klaver kennen in De Weere. In de herfst van 1945 werd vader op 20-jarige leeftijd opgeroepen voor de keuring van militaire dienst. Na de opleiding, vertrokken ze in 1948 vanuit Rotterdam met een oud passagiersschip naar Indië. Vader is daar geweest tot begin februari 1950.

Bij terugkomst in Nederland was het moeilijk wennen om zijn oude leven, weer op te pakken en werk te vinden. Maar het lukte in Middenmeer bij een maalderij en later bij de landbouwcoöperatie in de Wogmeer als trekker chauffeur. Op 8 juni 1950 trouwde hij met onze moeder en woonden ze in een apart kamertje in de boerderij van zijn vader. Daar werden Hans en Sjaak geboren. Met hulp van zijn schoonvader, die timmerman was, is een oude leegstaande boerderij in Ursem opgeknapt en gingen ze daar wonen. 

Het gezin werd nog uitgebreid met de geboorten van Lia en Anja. Inmiddels had vader weer werk bij een boer en na nog verschillende andere baantjes begon hij uiteindelijk voor zichzelf. Hij startte een heibedrijf en dit breidde zich later uit in een hei- en baggerbedrijf. Trots was hij toen in 2011 het 50-jarig bestaan hiervan werd gevierd.

Vader was gewoon een lieve hardwerkende man en een echte uitvinder. Toch was er ook tijd voor ontspanning. Vader kocht in 1971 sleepboot ‘Jan’. We hebben allemaal hele leuke tochtjes met de ‘Jan’ gemaakt. Vader was in zijn element als hij het IJsselmeer over voer, op kompas.   Het ging allemaal heel goed in die tijd tot moeder in 1977 plotseling overleed. Na een voor hem zeer moeilijke periode is vader Wies gaan bezoeken in Limburg. Ze zijn in mei 1978 getrouwd. Vader heeft ook veel gezien van de wereld. Zijn vakanties gingen naar Limburg en Duitsland. Later de grotere reizen naar Australië, Indonesië, Israël en Curaçao. Ook een cruise hebben ze gemaakt en met de caravan door Europa. Zorgzaam was hij ook voor de vrouwen in zijn leven, voor onze moeder waar hij alles voor bedacht om het gemakkelijk te maken en hulp regelde, zo ook voor Wies. Tot op haar sterfbed zorgde hij heel goed voor haar, zonder te klagen. Onze vader hing erg aan het leven tot het einde aan toe. Hij wilde zijn kinderen niet in de steek laten. In maart werd hij ziek en na een antibioticakuur knapte hij vrij snel op maar van korte duur en de laatste maanden zagen we vader toch hard achteruit gaan, hij hield wel de humor die hem zo kenmerkte.  We hebben veel herinneringen opgehaald de laatste dagen. We gunnen hem nu de rust die hij heeft verdiend.

Bedankt lieve pap voor alle mooie jaren met ons, en rust zacht!

 

 

 

 

 

 

 

 

Mariëlle Stam-Pater

 

 

stam paterMariëlle Stam-Pater,  57 jaar

 

Gewoon doen”  Was het motto van Mariëlle, die op 12 juni na een ziekbed van 5 ½ jaar is overleden. Ze was net 57 jaar geworden. Mariëlle en Jan kregen samen vier zonen: Robin, Maarten, Lennart en Arnoud. Maar haar hart was groot genoeg, er was ook ruimte voor pleegkinderen: William, Winsten en Luvio. 

In februari heeft Mariëlle de ziekenzalving ontvangen. Dit was een bijzonder moment voor haar en haar gezin. Tijdens de herinneringsdienst hebben we geluisterd naar verhalen over haar leven en herinneringen opgehaald. Dit alles muzikaal begeleid door koor ’Eigen Wijs’. Haar zus Ivonne vertelde over het leven van Mariëlle. Na de lagere school en het voortgezet onderwijs ging zij de verpleging in. Zorgen voor mensen werd echt haar ding.

 

Zoals Ivonne zo mooi zei: “Mariëlle was altijd al zo goelijk en zo zorgzaam”.  Haar zonen vertelden wat Mariëlle als moeder voor hen heeft betekend. Woorden als trots, dapper, strijder, nuchter, ontembaar, warm, liefdevol kwamen duidelijk naar voren. Ze zou bijna de titel van oma krijgen; helaas heeft ze dit niet mogen meemaken.

Ook de petekinderen vertelden hun mooie herinneringen.  Voorop de rouwkaart stond een foto van het uitzicht van hun huis; prominent op deze foto zag je de ‘Stamroos” met vier rozen. Deze rozen stonden symbool voor haar pleegkinderen en David; haar extra kleinzoon. Zij brachten haar een rozengroet. Ondertussen zong het koor heel toepasselijk “De roos”.   Henk van het zorgteam vertelde over zijn belevingen van de afgelopen maanden. Vanaf januari had Mariëlle intensieve zorg nodig. Voor Henk en zijn collega’s was dit een bijzondere periode.   Ze verwachtten dat deze zorg niet lang zou duren. Mariëlle heeft toch nog vijf maanden geleefd, waarin ze nog kon genieten van haar gezin.   In die periode werd ze opgehaald door de Wensambulance. Deze bracht haar naar het nieuwe appartement van Robin en Floor (3 hoog) in Amsterdam. Daarna mocht ze ook nog, na sluitingstijd, een bezoek brengen aan het Rijksmuseum en kon ze de Nachtwacht bewonderen. 

Tijdens de crematieplechtigheid hoorden we nog enkele herinneringen en hebben we definitief afscheid moeten nemen van Mariëlle. Rode rozenblaadjes werden als laatste groet over haar uitgestrooid. Zo werd ze met liefde toegedekt; een indrukwekkend gebaar. Daarna hebben we Mariëlle teruggegeven aan het vuur van liefde. Eigenlijk zouden Mariëlle en Jan deze dagen een Rijnreis met de Zonnebloem maken, maar Mariëlle is begonnen aan een andere reis.

Mariëlle, vaarwel…