Annie Kenter

anniekenterAnnie Kenter -Timmer , 82 jaar

Op 12 oktober 1935 is Annie geboren als 11e kind van totaal 14, als dochter van Meindert Timmer en Anna Timmer-Smit. Al op hele jonge leeftijd overleed haar moeder, waardoor ze grotendeels door haar oudere zussen is opgevoed.  In 1955 werd ze uitgenodigd door Dirk Kenter. Hij vroeg haar of ze met hem mee wilde gaan naar de EXPO in Rotterdam. Dit vond ze wel leuk en dat heeft er uiteindelijk toe geleid dat ze op 6 augustus 1959 gingen trouwen. Ze kregen vijf kinderen; Ger, Tim, Dick, Marie-Cecile en Rob.  Annie was gek op haar kinderen en was een echte lieve moeder. Ze maakte de lekkerste appeltaarten en aardappelslaatjes. Ze zorgde altijd voor een gezellige sfeer in huis en zong altijd de mooiste Nederlandse liedjes. Daar werd je vrolijk van.

Dirk heeft altijd gewerkt als metselaar. Het was financieel niet altijd even makkelijk met een groot gezin met vijf kinderen. Daarom had Annie diverse baantjes. Zo had ze meerdere huizen waar ze schoonmaakte, werkte als toiletjuffrouw op de kermis in Volendam, zette thuis duizenden Engelse stekkers in elkaar en ze zat dagenlang auto’s te tellen langs bepaalde snelwegen. Ook heeft ze jarenlang het agentschap voor Ursem gehad van het Noord-Hollands Dagblad. Kleding maakte ze vaak zelf en het eten kwam grotendeels van de volkstuin. De kinderen zijn nooit iets tekort gekomen. Het lukte altijd weer om de eindjes aan elkaar te knopen.  Annie had voldoende hobby’s. Ze hield ervan om te puzzelen. Zowel kruiswoordpuzzels als legpuzzels. Ook was ze gek op voetbalkijken. Zowel op TV als bij SC Dynamo. Ze hielp regelmatig in de voetbalkantine. Ze was goed in bijna alle spelletjes. Ze genoot van de sjoelavondjes met vrienden en familie. Op de donderdagavond had ze haar klaverjasclubje. Ook bezocht ze altijd de klaverjasdrives bij Dynamo. Ze viel hierbij vaak in de prijzen. Met de kaartclub had ze haar jaarlijkse uitjes waar ze veel plezier aan beleefde. Van Dirk heeft Annie het toneelvirus overgenomen. Ze was jarenlang de souffleur van de Toneelvereniging. Ze genoot ervan om samen met Dirk en de kinderen mee te doen. Ook hield ze erg veel van carnaval en zette de leukste creaties in elkaar. Ze is ook vele jaren lid geweest van het Bavokoor. Ze vond het prachtig dat ze in 2012 nog heeft kunnen meedoen aan de revue ‘Een beeld van Bavo’, ter gelegenheid van het 150-jarig bestaan van de Bavoparochie, samen met haar kinderen. Eind 2012 moest ze wegens haar mindere gezondheid helaas stoppen bij het koor.

Op 8 juni 1997 overleed Dirk en brak er een moeilijke periode aan. Ze had gelukkig veel kleinkinderen waar ze heel gek op was en die haar veel afleiding gaven. De vakanties en familiefeestjes met zijn allen waren altijd heel gezellig. Op de woensdagavonden nam ze de plek van Dirk in bij zijn kaartclub. De laatste tien jaar van haar leven heeft Annie te kampen gehad met de gevolgen van Parkinson. Ze kon steeds minder goed lopen en verloor deels de controle over haar handen. Nadat ze zo’n tien jaar geleden was gevallen met haar fiets, waarbij ze haar linker heup scheurde, kon ze niet meer fietsen. Na een kort maar heftig ziekbed in 2012, kwam er een kamer voor haar vrij in de Rustenburcht. Voor Annie was dit een hele mooie oplossing.  Zelf zag ze dit aanvankelijk wel anders, maar ze heeft haar plekje in het huis toch gevonden. Ze genoot van alle activiteiten en de mensen in het huis genoten weer van de rake opmerkingen en humor die Annie nog steeds had. Ze is altijd heel goed verzorgd in De Rustenburcht. De kinderen zijn de medewerkers en vele vrijwilligers dan ook heel dankbaar.Annie had met wat geluk misschien nog wel een aantal mooie jaren voor zich. Ze was het laatste jaar al een paar keer gevallen, maar maakte telkens een zachte landing. Op maandag 30 juli had ze minder geluk en brak ze haar heup. Ze had er vrede mee en wilde hieraan niet geholpen worden, ook als dit voor haar einde oefening betekende.

De gedachte dat Annie op haar trouwdag weer met Dirk herenigd is troost ons.

Jan van Diepen

 diepenj

Jan van Diepen,  91 jaar

Heilige Jozef zorg!         

Deze woorden stonden boven de rouwkaart van Jan van Diepen, van wie wij op 18 juni afscheid hebben genomen.  In de avondwake hebben we zijn leven herdacht. Jan had een groot vertrouwen in Jozef. Toen hij ongeveer twaalf jaar oud was, kreeg hij geestelijke vorming van de pastoor van de H. Bavokerk. Die gaf Jan het devies om bij zorgen te bidden tot de Heilige Jozef. Dat heeft hij altijd gedaan; hij voelde dat Jozef voor hem zorgde.

Als oudste uit een gezin van dertien kinderen heeft hij het niet altijd gemakkelijk gehad. Het was hard werken en spelen met vriendjes was er niet altijd bij.  Jan trouwde in 1952 met Trees en zij kregen twee dochters, Ria en Henriëtte. Zij vertelden over hun vader als een vader die lief, groot, sterk en zorgzaam was met het motto: Samen sterk.

Henriëtte verwoordde die liefde voor haar vader in een mooi gedichtje:

Ik heb mijn vader niet verloren,  daarvoor gaf hij mij te veel.

Wat hij me zei, dat blijf ik horen,  van wat ik ben, is hij mijn deel.

Ik kom hem overal nog tegen in wat ik doe, in wat ik laat.

Hij was en blijft voor mij een zegen, waarvan het spoor steeds verder gaat.

Hoewel Jan stapje voor stapje achteruit ging, is het 65-jarig huwelijk met Trees toch nog gevierd. Dit gebeurde met een ritje met paard en wagen door Ursem. Wat heeft hij daarvan genoten. Jan woonde de laatste jaren in Zuyder Waert, waar hij bekend stond als de man met het hoedje. De mensen om hem heen hebben genoten van zijn grapjes en kwinkslagen. In de viering bij het afscheid las pastor Anne-Marie van Straaten, heel toepasselijk, de lezing over de zaaier. Jan zaaide met brede armzwaaien als een tevreden, positief gestemde man. Hij zaaide het zaad van blijheid en dankbaarheid.

Nu is Jan, deze tevreden zaaier heengegaan. Het doet ons verdriet om hem los te laten, maar we weten dat we het verdriet niet alleen hoeven te dragen, maar samen en met de God van mensen, die woorden van troost en hoop zaait in ons hart.  Jan, rust zacht. De Heilige Jozef zal zorgen voor Trees, jouw dochters en schoonzonen en voor allen die je zullen missen.

Lou Neefjes

neefjes

Lou Neefjes  75 jaar

Op 24 april overleed Lau Neefjes, vier dagen voor z’n 76e verjaardag.   Lau, een man van weinig woorden, heeft het qua gezondheid niet altijd gemakkelijk gehad. Diverse keren is hij ziek geweest en krabbelde hij weer op. Maar vanaf november ging het bergafwaarts. Een vervelende complicatie luidde zijn einde in.

Lau was sinds 35 jaar de grote liefde van Maria Juwett.  Ze waren zielsverwanten, voelden en vulden elkaar heel goed aan. Hij was als een vader voor haar dochter Anita en een opa voor Kas en Kiki.neefjes 2

Zijn grote hobby was iconen schilderen. Regelmatig was hij te vinden in de Abdij van Egmond om daar in stilte te werken. De icoon ‘Onze-Lieve-Vrouw van altijddurende bijstand’ stond centraal in zijn afscheidsdienst. Lau was een echte kunstenaar die met veel passie heeft geschilderd. Hij heeft met het schilderen van iconen, op de oude manier, het geheim ontdekt dat je zelf een ‘icoon’ bent in beeld en gelijkenis met God. Dat is de diepste kern van het icoon schilderen.  Het is een weg in de stilte van de abdij, van aarde naar hemel, van donker naar licht.

En in die stilte is hij nu onderweg naar het licht.  Op zaterdag 28 april, zijn verjaardag, hebben we tijdens de afscheidsdienst herinneringen opgehaald, luisterden we naar gregoriaanse liederen en een mantra van Snatam Kaur. Deze mantra is de laatste tijd veel beluisterd bij Lau en Maria en gaf hen rust en inspiratie. Lau is begraven op ons kerkhof.

Dat hij mag rusten in vrede!

Vroni Stuyt - Broers

Vroni Stuyt - Broers    97 jaar 

vroni stuytVroni was een lieve, sterke vrouw, die van kinds af aan had geleerd aan te pakken en niet te zeuren. Zij en haar man Arie kregen vier dochters en twee zoons. Hun huis was een zoete inval. Vroni hield van de gezelligheid om haar heen en had altijd wat om handen. Was ze niet aan het werk in huis, dan op de tuin en anders zat ze te handwerken. Een vrouwenhand en een paardentand staan nooit stil, zoals haar dochter in een gedicht memoreerde.

Vroni en haar man groeiden mee met de tijd, hielden de waarden van geloof, hoop en liefde hoog, maar begrepen ook dat de nieuwe tijd nieuwe ontwikkelingen met zich meebracht.Het sterven van Arie bracht grote verandering in Vroni’s leven, maar ze liet zich er niet door uit het veld slaan. Een jaar na het overlijden van Arie moest zij ook nog een kind verliezen, Kees. Weer was zij sterk.
Ondanks haar grote verdriet hield zij zich flink. Ze pakte de gebroken draad van het leven weer op, zelfstandig en zelfredzaam.

De kinderen en de verzorgsters van de Rustenburcht wilde zij niet tot last zijn. Sterk betrokken bleef ze bij haar kinderen en kleinkinderen; ze leefde met hen mee.
Door het geloof, bidden en het naar de vieringen in de kerk gaan, stond zij geïnspireerd in het leven, ontmoette dorps- en geloofsgenoten en dronk samen koffie, altijd vergezeld door haar kinderen.

De laatste weken voelde ze zelf goed aan dat ze haar leven mocht gaan afronden. Op 12 december, nadat ze gewacht had op nog één dochter, heeft ze de laatste draad van de levensklos afgewikkeld. Een sterke vrouw die met een open vizier in het leven stond en zo ook gestorven is.

Nel Vlaar - Smit

Moeder Vlaar    95 jaar

vlaarDoor de kreukels in haar huid ; Begon het licht te schijnen; Die de kracht in haar lijf ; Steeds verder liet verdwijnen; De laatste dans op aarde ; Terug naar waar het eens begon; Haar leven is geleefd;  De cirkel is nu rond.

Niet janken, tranen bewaar je maar voor later”. Deze uitspraak van moeder Vlaar benoemden de kinderen in de herinneringsviering van 12 december. Moeder Vlaar werd als derde in een gezin van tien kinderen geboren. Op haar twaalfde moest ze al helpen in het grote gezin van een weduwe. Op haar negentiende trouwde ze met Piet Vlaar. Ze kregen dertien kinderen. Moeder Vlaar stond er veelal alleen voor. Toch breide ze voor alle kinderen warme truien en sokken. Toen ze wat meer tijd voor zichzelf kreeg klaverjaste ze graag en was trouwe supportster van haar kinderen en kleinkinderen. Tot op hoge leeftijd was ze actief bij de gymvereniging, fietste ze haar rondje Mijzen. Zelfs tot haar 94ste zwom ze haar wekelijkse rondje in het zwembad.

Moeder Vlaar ging ook verscheidene keren op vakantie, onder andere naar Australië, naar haar dochter Lia en schoonzoon Joop. Maar eind 2017 brandde haar kaarsje langzaam op. Ze wachtte nog op Lia en toen die bij haar was is ze rustig ingeslapen. In de herinneringsviering hebben de kinderen en kleinkinderen fijne herinneringen opgehaald. Een kleinzoon zong voor haar en begeleidde zichzelf op de gitaar. De volgende dag was de uitvaart, gevolgd door een kleine plechtigheid in het crematorium. Toen moesten de kinderen, haar 26 kleinkinderen en haar 44 achterkleinkinderen haar echt loslaten. Samen zullen zij de herinneringen aan hun moeder en oma levend houden.

 

Rob Lengers

Rob Lengers   73 jaar

lengersOp 2 december is Rob rustig ingeslapen na de ziekenzegen te hebben ontvangen. “Ik reken het goed”, zoals Rob zelf zei.

Rob wilde vroeger pottenbakker worden, maar omdat daar geen droog brood in te verdienen viel, werd hij banketbakker. Hij was heel creatief, wat zijn ogen zagen maakten zijn handen. Hij gaf workshops marsepein-maken, was actief voor scholen en voor de carnavalsvereniging en iedereen heeft wel zijn tompoezen geproefd. Hij heeft veel betekend voor de kerk- en dorpsgemeenschap. Rob was een geboren kunstenaar, een verzamelaar, een reislustige levensgenieter, maar vooral een mensenmens.

Toen hij in 2006 hoorde dat hij kanker had was zijn devies “blijven genieten”. Elke dag weer probeerde hij er iets goeds van te maken. Hij ging iconen schilderen, waarvan er tijdens de herinneringsviering een op het altaar stond. Met Mieke maakte hij mooie camperreizen. Rob nam ook alle tijd om zijn kleinkinderen van alles te leren.

Tijdens de avondwake luisterden we naar “De gouden draden blijven”. Het huwelijk van Rob en Mieke mocht bijna 50 jaar duren, bijna een gouden paar. Samen kregen zij drie zonen: Sjoerd, Tjebbo en Jorrit. Gouden momenten van geluk, gouden draden van verbondenheid die nooit verbroken zijn. Met de acht kleinkinderen er bij, zijn de draden vermenigvuldigd. Gouden draden zijn het, die niemand door kan knippen.

Het aardse werk van Rob is hier gedaan. Je zou kunnen zeggen: “zijn draden zijn afgekant”. Maar ze zullen nooit verbreken en zijn gezin altijd met elkaar blijven verbinden. Zo zal Rob altijd aanwezig zijn. Met Mieke en de kinderen heeft hij naar het crematorium zijn laatste reis gemaakt in zijn geliefde camper.

Een mooi mens is van ons heen gegaan.

 

 

 

Jan Schuitemaker

Jan Schuitemaker  94 jaar

schuitemakerOp 25 november is de heer Jan Schuitemaker overleden. Boven de rouwkaart stonden de passende woorden:

Zijn handen hebben voor ons gewerkt, Zijn hart heeft voor ons geklopt,

Zijn ogen hebben ons tot het laatst gezocht, Hij heeft zijn taak volbracht, Hij rust in vrede.”

Vader Jan was een harde werker. Zijn hart klopte voor moeder Marie en voor hun gezin. Hij was voor alle kinderen, ook de aangetrouwde, een echte vader. Altijd was hij behulpzaam, in het verenigingsleven, in ‘De Rustenburcht’ (zowel in het huis als in de tuin) en op het kerkhof. Daar zorgde hij jarenlang dat alles er netjes uitzag. Jan heeft een arbeidzaam, druk leven gehad.

Maar in ieder leven komt een moment van loslaten. Vader Jan moest te veel loslaten, te veel inleveren na jarenlang fit en gezond te zijn geweest. De oude boom was moe en oud geworden, lazen we in de herinneringsviering. Hoe toepasselijk voor hem. Maar uit de boom groeiden jonge scheuten en zo weer nieuwe bomen en nakomelingen: de kinderen, klein- en achterkleinkinderen.

Een lieve man, vader en opa is heengegaan. Hij heeft iedereen veel liefde gegeven. Zijn liefde wordt weer doorgegeven. Jan is nu weer samen met moeder Marie in het hemelhuis. Daar geloofde hij in en vertrouwde hij op. Dat hij mag rusten in vrede.